ਇਹ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਆਸ਼ਾ ਜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਾਦੂ ਸੀ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜੀਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਨਰਮ ਗਜ਼ਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਕਦੇ ਚੁਸਤ ਫਿਲਮੀ ਧੁਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਤੇ ਕਦੇ ਲੋਕ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਤਾਨਾਂ—ਹਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਪਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਮਾਸੂਮਿਯਤ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਰ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ—ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਤਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲੋਕ-ਰੂਹ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਖਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾ ਭੋਸਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹਨ—ਜੋ ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹਿਗਾ।4